Համ­բե­րան­քը ստո­րա­կէտ է
Տո­կա­լը՝ մի­ջա­կէտ
Յա­րա­տե­ւե­լը՝ կախ­ման կէտ
Նոր գոր­ծը՝ նոր տող:
Կեան­քը դպ­րոց է
Նե­ղու­թիւնը՝ դա­սըն­թացք
Փոր­ձու­թիւնը՝ դա­սա­տու
Պայ­քա­րը՝ դաստ­ի­ա­րակ
Օրե­րը՝ դա­սա­ցու­ցակ
Փոր­ձա­ռուն՝ դա­սըն­կեր:
Սու­գի ատեն ցա­ւակ­ցի­լը սի­րոյ ար­դիւնք է, իսկ մա­հէն դաս քա­ղե­լը՝ իմաս­տու­թիւն։
Խօ­սե­լէն առաջ լաւ լսե­լը համ­բե­րու­թեան նշան է, իսկ կշռ­ուած խօ­սի­լը՝ խո­հե­մու­թիւն։
Աղօթ­քի դի­մե­լը հա­ւատ­քի մղում է, իսկ յա­րա­տեւ աղօ­թե­լը՝ հա­ւա­տար­մու­թիւն։
Ինք­նա­հա­ւան ըլ­լա­լը աժան գնա­հա­տանք է, իսկ ու­րի­շը գնա­հա­տե­լը՝ վե­հու­թիւն։
Գան­գա­տող հա­րուս­տը սնան­կա­ցած է, իսկ գո­հու­նակ աղ­քա­տը՝ ազն­ուա­կան։
Աթո­ռի սի­րա­հա­րը փառ­քի մու­րաց­կան է, իսկ սի­րով ծա­ռա­յո­ղը՝ պատ­ուա­կան։
Խօս­քը միտ­քին թարգ­մանն է, իսկ գոր­ծը՝ հա­ւատ­քին վկան։
Եսա­սէ­րին խրա­տե­լը դի­ա­կի մը դեղ տա­լու կը նմա­նի։
Նա­խան­ձին սկիզ­բը մր­ցակ­ցու­թիւն է, իսկ աւար­տը՝ թշ­նա­մու­թիւն։
Ան­կուշտ մար­դը նոյ­նիսկ առա­տու­թեան ժա­մա­նակ կը կար­ծէ, թէ սով կը տի­րէ։
Յոյ­սով ապ­րո­ղը եռան­դով կ’ապ­րի, կամ­քով կը պայ­քա­րի եւ աղօթ­քով կը զին­ուի։
Աշ­խար­հին մէջ եղած տագ­նապ­նե­րը ցոյց կու տան, թէ մարդ արա­րա­ծը հար­ցեր լու­ծե­լու բա­րի տրա­մադ­րու­թիւն չու­նի։
Աշ­խար­հի մէջ դրախտ փնտ­ռե­լը խաբ­կանք է եւ ժա­մա­նա­կի կո­րուստ։
Ամօ­թի զգա­ցում ու­նե­նա­լը պատիւին ար­ժէ­քը գիտ­նալ կը նշա­նա­կէ։
Ձր­ի­ա­կե­րը անա­մօ­թին սերտ ըն­կերն է։
Մե­ծա­մի­տը գո­ռո­զին դրա­ցին է։
Ինք­նա­հա­ւա­նը եսին սի­րա­հարն է։
Նա­խան­ձը հպար­տու­թեան եր­կուոր­եակն է։
Ագա­հու­թիւնը հե­թա­նո­սա­կան պաշ­տա­մունք է։
Ծու­լու­թիւնը մո­լու­թեան գեր­դաս­տա­նի ան­դամ­նե­րէն է։
Դժ­գո­հու­թիւնը ապե­րախ­տու­թեան նո­րա­ծին ձա­գուկն է։
Կեղ­ծա­ւո­րու­թիւնը շո­ղո­քոր­թու­թեան մտե­րիմ բա­րե­կամն է։
Խորէն Քհնյ. Պէրթիզլեան