ԱՅԺՄ
Մօրս արգանդէն
ելայ ճամբայ՝
լոյսի ու լացի
խառն անդրադարձով –
այժմ աշխարհը
նեղ կու գայ ինծի։
Լացս դադրեցուցի
շաքարի մը փոխարէն
քաղցր մոռացութեան մէջ –
լուռ ու մեղմ,
այժմ աշխարհը
քիչ կու գայ ինծի։
Համակերպեցայ
բոլոր չափերուն,
հագած՝
բառ, շնչառութիւն, լռութիւն –
այժմ աշխարհը
խորթ կու գայ ինծի։
Սիրտս
երբեմնի լոյս էր ու վայելք,
ծաղիկի պէս բացուած՝
առանց սերմի –
այժմ աշխարհը
փուճ կու գայ ինծի։
Եւ ես այժմ կը քալեմ
այնպէս՝ ինչպէս ելայ,
առանց ճամբան ճանչնալու,
բայց աշխարհ մը որոնելով –
որ ինծի
պատշաճ կու գայ։
ԱՅԲՈՒԲԵՆ
ԼՌՈՒԹԵԱՆ
Ամէն բան
իր այբուբենը ունի։
Հողը –
բերքով կը խօսի՝
համեստ ու հաստատակամ,
միայն մէկ ծլումով
կը բացայայտէ իր միտքը՝
անխօս,
բայց խորունկ հնչող։
Ծովը –
փրփուրով կը գրէ
իր ալեկոծ նամակները,
ուղղուած բոլոր չլողացողներուն,
եւ երբեմն՝
նախքան հասնիլը,
կը ջնջէ զանոնք
իր իսկ շարժումով։
Քամին –
սուլիչով կը յղէ
լեզու մը՝
բառերէ անկախ,
որ պատուհանները կը հասկնան
շշուկի չափով։
Իսկ մարդը՝
մարդը դանդաղ կը սորվի,
որ լռութիւնը
այբուբեն մըն է՝
ոչ առաջինը,
ոչ վերջինը,
այլ այն մէկը,
ուր բոլոր տառերը հանգչած են,
եւ բոլոր բառերը
իրենց ծագումը ունին
անկէ։
ԱՅԴ ՕՐԵՐՈՒՆ
Մեր յոյսը շատ մեծ էր, ընկե՛ր –
անվաղիւ այդ օրերուն:
Մեր ժպիտը լայն էր, ընկե՛ր –
նեղ ու սեղմ այդ օրերուն:
Մեր սպասումը երկար էր, ընկե՛ր –
անկանգառ այդ օրերուն:
Մեր փնտռտուքը ի զուր էր, ընկե՛ր –
անունն իսկ չպահող այդ օրերուն:
Մեր լռութիւնը պաշար էր, ընկե՛ր –
անայբուբեն այդ օրերուն:
Մեր կեանքը պայքար –
պայքարը՝ կեանք էր, ընկե՛ր:
Հողե՛մ գլուխն այդ օրերուն:
ԱՄՊՈՏ ՕՐ
Իսկ եթէ օր մը
ամպ ըլլամ,
ու վարդագոյն երազներս
անձրեւի պէս մաղեմ
ձեր օրերուն վրայ –
մի՛ բանաք սեւ հովանոցները։
Թո՛ղ թրջուին ձեր քայլերը,
թո՛ղ գունաւորուի պահը
անսպասելի փափկութեամբ –
քանզի սեւը
կը կլանէ ամէն գոյն,
եւ լռութեամբ
կը վերածուի
ձեր մշտական ուղեկիցին։
Ես ամպ կը մնամ՝
անցողիկ, բայց լեցուն,
մինչ դուք –
սեւը կը կրծէք որպէս պաշտպանութիւն
եւ կը մոռնաք,
որ նոյնիսկ ամենամութ օրը
գոյն մը ունի
մինչեւ փակուին աչքերը։
Սարգիս Քէլ Խաչերեան